Euskarazko irratia, hizkuntza komunitatea trinkotzeko tresna

Irratiaren izena: Zirika Irratia

Albistegia: Albiste faktoria

Erredaktorea eta hizlaria: Izaskun Vazquez

Atala: Komunkabideak

Iraupena: 1 minutu

Hedabideak etorkizunean, biharko komunikabideak eta internet jardunaldiak ospatu dira Gasteizko Artiumen. Ekimena, Euskarazko Komunikazio Taldeak antolatu du, Arabako Foru Aldundiaren babesarekin. Bertan, Euskal Irratietako Jose Luis Aizpuru, Bilbo Hiria Irratiko Xabier Monasterio eta Euskalerria Irratiko Mikel Bujanda izan dira hizlari, euskarazko irratigintzaren geroa mintzagai izanik. Monasterioren aburuz, euskarazko irratia hizkuntza komunitateak trinkotzeko ezinbesteko tresna ezin hobea da. Horretaz gain, irratiak tokian-tokiko gaiei zein gai "globalagoei" heldu beharko liekeela adierazi du. Dena den, hizlariak bat etorri dira tokian-tokiko informazioak gizartean duen garrantzia azpimarratzerakoan.

Arratsaldeko bostetan hainbat esparrutako pertsonak bildu dira Irratigintza Internet Aroan izeneko World Kafean parte hartzeko. Bertan, oraindik irratiaren erosotasuna eta mugikortasuna sarean urruti daudela azpimarratu dute. Lurreko Telebisa Digitalak ekarriko dituen berrikuntzen inguruan ere mintzatu dira, irratiak bertatik entzun daitezkeela gogoraraziz.

Beskoitzeko heskuarari buruzko liburuaren aurkezpena

Henri Duhau idazleak "Hasian hasi" liburua argitaratu du. Liburuak, Leizarraga-ren herriko euskalkiaren gaurko ahoskera, deklinabidea eta aditza ditu hizpide. Duhauk urriaren 16an, larunbata, goizeko 11etan, aurkeztuko du bere liburuaren lehen zatia Beskoitzeko herri etxean.

15 zauritu utzi ditu Amsterdamen bi gaztek eragindako leherketak

Irratiaren izena: Zirika Irratia

Albistegia: Albiste faktoria

Erredaktorea: Izaskun Vazquez

Atala: Kirolak

Iraupena: 28 segundu

Leherketa, futbol partida batean gertatu da, Ajax Amsterdam eta Feyenoorden artekoan hain zuzen. Bertan, 18 eta 19 urtetako bi holandar gaztek leherkari bat jarri dute futbol armailetan, 15 pertsona zaurituz. Epaitegiak 10 hilabeteetako kartzela zigorra ezarri die bi gazteei. Horretaz gain, Pascal Van de Meer gaztea, zauritutako hamar pertsonei indemnizazioa ematera behartu du epaileak.

Bost eguneko ostatua da bizitza

Badoa bizitza ibaiaren antzera;egunak igaro eta atzera itzuli ez. Ibaia noiz egon da une batean geldirik? Galdetu ezazu berdin zure biziagatik. Bizian, ez dago pausarik ezta gelditzeko aukerarik ere. Denbora aurrera doa abiada bizian, ibaiaren ur emariaren gisara. Konturatzen zarenerako, oraina iragan bihurtzen da, etorkizuna bizi beharreko denbora bilakatzen den bezala. Hala ere, gure pentsamenduan, etorkizuna itxaron beharreko denbora da, denbora pausatua, orainak mugatua. Konturatzen garenerako etorkizuna oraina bihurtu da, jada berandu da buruan zenuen hori egiteko, esateko, adierazteko ...Tren galdua da.

Gezurra badirudi ere, bizitza bakarra da, norberak bakarrik edota ingurukoekin burutu beharreko bide malkartsua. Ez da erraza, bizitza bakardade hutsean pasatzea. Iruditzen zait gehien maite dituzun pertsonez inguraturik igarotzea dela aproposena, ezin hobea. Bizitzak ez du denbora finkorik, bere luzera pertsonaren araberakoa izango da. Tamalgarria bada ere, luze ez du iraungo. Bizitza, denbora pasa ahala, itzaltzen joango da poliki-poliki. Orduan, gure oroimenean leku hartzen joango dira ordura arte pasatako momentu guztiak, gozo zein garratz. Tristurak, pozekin nahasten joango dira, elkarren arteko oreka bat aurkituz. Bizitza da gizaki ororen erresumarik zabalena, non atsegin eta gozamenek min eta pairamen izango dituzten bidelagun. Bizia ez da amaigabea, amaiera du.

Bizitza da hiltzearen parterik handiena eta ez dugu horrela sentitzen. Gizaki ororen etsai da heriotza. Askotan heriotzaz mintzatzeak ere, beldurra sentiaraztera bultzatzen nau, gorputz guztia hotz utziz. Heriotza, gizateriaren zurrunbiloa, existentzialismoaren haustura. Gizakiok, hiru ekintza edo geltoki ezberdinetatik pasa ohi gara, jaio, bizi eta hil. Horregatik, gogoangarria iruditzen bazaigu ere, hiltzea bizi izanaren ondorio da. Bizi izan ez bagina, ez ginateke hilko, eta aldiz, jaio izan ez bagina, ez genuke bizitzeko aukerarik izango. Askotan, bizi gara hil behar ez bagenu bezala, heriotzari bizkar emanda. Horregatik, zoritxarra ailegatzen denean edota hurbil sentitzen dugunean, heriotzak apurtu egiten gaitu. Komeniko litzaiguke bizitza ziklo bat dela barneratzea, hasiera eta amaiera bat duena.

Bizitza bide latza den hori, oztopo askoz josia dago. Txokolatearen gisakoa dela esango nuke, alde garratza zein alde eztia baititu. Horregatik, bizitza bizitzen jakin behar da, ondo dastatzen. Zenbaitetan, gozotasuna izango da galbide zein okerbide eta garraztasuna aldiz, salbamen eta poztasun. Momentu batzuetan poztasuna nagusi izango den bezala, besteetan, zoritxarrak egingo digu keinu. Orduan zer egin?” Bizi dezagun bizitza oraina ondo xahutuz!”

Google Docs

Aurten entzun eta erabili dut lehen aldiz Google Docs. Sarean dohan aurkitu dezakegun programa da. Testu dokumentuak, kalkulu orriak, aurkezpenak...egin daitezke bertan. Artxiboak Google-eko biltegian gelditzen dira gordeta, informazioa gal ez dadin. Pertsona ezberdinek momentu berean lanean aritzea posiblitatzen du, eta testuak, nahi bezain beste editatu daitezke. Aldi berean, lagun asko egon daitezke testua aldatuz, informazioa gorde egingo da, galerak sahiesteko eta horrela, hurrengoa etortzen denerako hor izango du, aurrekoak egin duena, dokumentua, bere ekarpena gehitzeko prest egongo da. Pertsona batek momentuan idazten duena ikusteko ere aukera ematen du. Elkarlana errazten du beraz, pertsona ezberdinen kolaborazioa ahalbidetzen du. Jada ez dugu denbora galdu beharko, taldeko kide guztiak elkartzen edota, lana zein informazioa bata besteari bidaltzen. Aurrerakuntza honi esker, etxetik mugitu gabe, modu erosoan, talde lanak erraz egin ahal izango ditugu.

Lan tresna apartatzat joko nuke. Erraz erabiltzen da, eta erosotasuna du ezaugarri nagusitzat. Talde lanetarako funtsezkoa dela esango nuke, taldekideen harremana eta lankidetza errazten dituelako.

Pepsi-ren iragarkia

Gaur Telebista ikusten ari nintzela, programa batean Pepsi eta Coca Cola-ren iragarki zaharrak ekarri dituzte gogora. Horregatik hemen jartzen dizuet asko gustatu zaidan iragarki bat, Pepsi-rena dela bistan dago.

Ikusteko egin hemen klik.

"Esperientzia ezin hobea, ahaztezina. Edonori gomendatuko genioke"

Hemen uzten dizuet orain dela gutxi egin nuen elkarrizketa bat, Aldaizen orain dela bi ale edo argitaratu zen. Elkarrizketa, Juani Eziolaza eta Lurdes Unziti Idazabaldarrei eginikoa da,non "Esperientzia eskola" izan zen mintzagaia.

Esperientzia eskola, lan mundua utzi duten 50 urtetik gorako pertsonei zuzenduta dago. Trukaketa bultzatzeko gune irekia izateko jaioa den eskola honetan, hartu zuten parte Idiazabalen bizi diren 82urteko Lurdes Uncitik eta 69urte dituen Juani Eziolazak. Hala ere, ez dira promozio berekoak, Lurdesek 2008-2009ko kurtsoa gauzatu zuen, eta Juanik aldiz, 2003-2004.

Lurdes Unziti

Juani Eziolaza

1.-Zer da Esperientzia eskola?

Lurdes Unciti:Esperientzia eskola, eskola berezi bat da, ez dago azterketarik, ez apunteak hartzeko beharrik ere. Pertsona multzo baten bilkurak dira, non gai ezberdinen inguruan eztabaidan aritzen garen. Zenbait gai ezberdin lantzen dira bertan, eta horiei buruz mintzatzeko aditu bat etortzen zaigu, azalpenak egokiak izan zitezen. Astean hiru egunetan joaten ginen, hiru orduz. Aitortu beharra daukat, motz egiten zitzaigula, denbora, azkar pasatzen baitzen.

Juani Eziolaza: Eskola bat da, bizitzako momentu ezberdinetan aurrera nola egin erakusten dizuna. Denok elkartu eta jende jantzia etortzen zitzaigun egun horretan tokatzen zen gaiaren inguruan mintzatzera. Ondoren, guk gure zalantzak galdetzeko aukera izaten genuen. Giro oso ona egoten zen, oso gustura sentitu nintzen.

2.-Zein helburu ditu?

L.U: Nire iritziz,eskola honen helburu nagusia, lan mundua utzi duten pertsona helduei bizi gogoa zein bizi poza ematea izango litzateke. Nik bertan aurkitu dut poza, zoriontasuna...Asko animatzen nintzen bertan, parte hartzeak pozten ninduen. Giro ezin hobean murgildu nintzen, etxean bezala, asko ikasten da. Nik ez nuen imajinatuko horren ondo pasatzera iritsiko nintzenik. Pena da errepikatu ezin izana, bestela ez nuke bi aldiz pentsatuko.

J.E: Niretzako honako hau da eskolaren helburua; Bizitzako une latzei aurre egiten erakustea eta bide batez, bertako ikasleei kultura orokor batez janztea.

3.-Nolatan hartu zenuen parte?Zerk bultzatu zintuen?

L.U:Betidanik izan naiz pertsona alaia, azkenaldian aldiz, morala baxu nuen, oso triste eta ahul sentitzen nintzen. Jendearenganako kontaktuari ihes egiten nion, ez nuen hitz egiteko gogorik, ezer egiteko gogorik...Horregatik, Esperientzia eskolaren anuntzioa jaso nuenean, zenbait aldiz irakurri ostean, asko pentsatu gabe, apuntatzea erabaki nuen. Goiekira joan eta ni izan nintzen lehenengoa izena ematen.

J.E: Nire senarra lan-istripu batean hil zenez, animo gutxirekin eta oso tiste nengoen, barrenak jota. Horregatik, nire alabak eta lagun batek goibel ikusten nindutenez nire izena eman zuten, bertan animatuko nintzenaren esperantzaz. Hasiera batean, obligazioz joan nintzen, motibazio bat aurkitzeko gogoz. Gerora, gusturago sentitzen hasi nintzen, lagun asko egin bainituen.

4.-Zer egiten zenuten?

L.U: Aditu bat etortzen zitzaigun gai jakin bati buruz mintzatzera. Ondoren, bere azalpena bukatutzat ematean, galderak egitera gonbidatzen gintuen. Esan beharra daukat, gaztea nintzenean, galdetu ez nituen zalantza anitz bertan argitu ditudala. Apunteak ematen zizkiguten, gerora, etxean berrikusi genitzan. Orokorrean, gai ezberdinez aritu gara: Historia, literatura, filosofia, sexualitatea, psikologia, memoriaren tailerra, osasuna, Euskal Herriko historia, Etika, natur zientziak, teknologia, zuzenbidea, informatika...

Bestalde, zenbait irteera ere egin ditugu: Miramonera, Gernikara, Sasietara... Bestelako ekintzak parte hartzeko aukera ere izan dugu, antzerki bat egin genuen, epaiketa bat... Kurtso amaieran, proiektu bati eman genion hasiera, jubilatuen eskubideak eta betebeharren inguruan eta horretan gabiltza orain, irailean berriro elkartuko gara.

J.E: Egunero, pertsona ezberdin bat etortzen zitzaigun, egun batean historiari buruz hitz egitera, hurrengoan, ekonomia zen hizpide, eta hurrengoan berriz beste gai bat. Azterketarik ez zegoen eta hori ere abantaila ona da, ez baikenuen inongo presiorik.

Eguneroko klaseez aparte zenbait irteera egin ditugu, batzuk eskolatik eta besteak bertako ikasleen artean sortutako elkarteak antolatuta, Gueske. Sara bisitatu genuen, Bilbora ere joan ginen Guggenheim museoa ikustera. Etxera iristen dira irteera ezberdinen gonbidapenak eta nahi duena joan liteke. Kurtsoa amaitzean, proiektu bati eman genion hasiera, Santiago Bidea gaitzat hartuz.

5.-Zer ikasi duzu?

L.U: Asko ikasi dut orokorrean. Pertsonekin elkarbizitzen ikasi dut. Batez ere. Argi gelditu zait inoiz ez dela berandu norberak nahi duena egiteko.

J.E: Gauza asko eta asko ikasi ditut: inguruko pertsonak asko baloratzen, bizitzako momentu ezberdinetan izan beharreko jokabide egokiak...Pertsonalki asko ikasten da, kultura orokorraz janzten zoazen heinean.

6.-Nolakoa izan da esperientzia?Zerekin geldituko zinateke?

L.U:Zoragarria, ahaztezina. Niregatik izango balitz urtez-urte errepikatuko nuke. Niri bizia eman dit, aurrera jarraitzeko indarra eman dit. Erabat interesgarria izan da, asko ikasi dut eta aldi berean, nire esperientzia ere besteekin konpartitzeko aukera izan dut. Ikastea gustuko duen edozein pertsonari, bizi guztirako lagun onak egin nahi dituenari, gustura egon nahi duen edonori gomendatuko nioke.

J.E:Pertsonalki oso lagungarria eta oso esperientzi positiboa. Lagun oso onak egiten dira, horren adibide gisa geure taldea, oso lagun onak egin ginenez, kurtsoa amaitzean, ingelesen apuntatu ginen denok elkartzeko intentzioz. Denei gomendatuko nieke, esperientzia ezin hobea da, giro atsegina, jende zoragarria eta bizitzan aurrera egiteko lagungarria.

Argazkiak: Nik ateratakoak.

"Automobilismoari esker ezagutu ginenez, egunen batean probaren batean batera parte hartzea gustatuko litzaiguke"

Hona hemen, Monika Arratibel(ikaslea) eta Alazne Apalantzari(fisioterapeuta) egin nien elkarrizketa.


Kotxeen motor hotsak zerbait berezia omen du, kaskoa janztean zerbait berezia sentitzen omen dute. Rally-etan, emozioa, arriskuarekin nahasten da, esperientzia ahaztezin batean bilakatuz. Automobilismoaren nondik-norakoak argitu nahian, Rally-ak atsegin dituen Monika Arratibelekin, hemeretzi urteko Ataundarra, eta kopiloto gisa aritu ohi den Alazne Apalantzarekin, 23 urteko Errezildarra, elkartu gara.

Bi neskato hauen elkargunea, kotxeak izan zirenez, egunen batean, lasterketaren batean, Alazne piloto gisa eta Monika kopiloto, parte hartzea dute helburu. Horretarako, diru asko behar denez, diru-laguntzak emango dizkieten babesleak aurkitu nahi dituzte.

1.-Nolatan dituzu rally-ak gustuko?

Monika Arratibel:Kotxeak, kamioiak, motorrak txikitatik izan ditut gustuko. Hamar urte nituenean hasi nintzen mundu hori gehiago ulertzen, nire bi osabekin rallyak eta bestelako karrera eta konpetizioak ikustera joaten nintzenez benetan gustuko nuela ohartu nintzen.

Alazne Apalantza:Txikitatik beti ikusi izan ditut etxean kotxe ezberdinak eta motorrak. Oihituratzat genuen 1 formulako karrerak ikustea, etxean biltzen ginen lehengusuak eta anai-arrebak. Igandero aitak, anai-arreboi bere motorrean bueltaxka bat eman ohi zigun, guk sari gisa hartzen genuena. Pixkanaka-pixkanaka, anaia motor munduan sartu zen eta konturatzerako famili guztia hasi ginen parte hartzen.

2.-Ibili al zara inoiz rally-ren batean?Horrela izan bada, zein izan da zuk jarraitu duzun ibilbidea.

M.A:Nik ez dut oraingoz parte hartu, hala ere, nire ametsetako bat, Alaznerekin batera rallysprint-en batean parte hartzea da.

A.A:2006an debutatu nuen. Urte batzuk ziren aitak eta amak elkarrekin parte hartzen zutela. Amak ezin zuenean, ni joaten nintzen aitari laguntzera, notak hartzera zein tramo ezberdinak ezagutzera. Rallysprint txapelketan bada lasterketa bat gure herritik pasatzen dena, egunero egunero bizpahiru aldiz egiten digun bidetik igarotzen dena. Oso ezaguna nuenez, hor debutatu nuen, ez baitzen beharrezkoa notak ondo kantatzea. Hala ere, zorte txarra izan genuen, golpe txiki bat hartu eta erretiratu egin ginen. Gehiago probatzeko gogoz gelditu nintzenez, hurrengo lasterketan ere amaren ordez atera nintzen.

Handik aurrera, 2006. eta 2007.urteetan zehar, aitarekin ibili nintzen Mitsubishi Evo VI eta Mitsubishi WRC autoetan. Denetarik izan genuen: karrera oso txarrak(istripuak eta arazo mekanikoak zirela eta), eta karrera oso onak(nire lehen garaipenak lortu nituen). 2007an, Gipuzkoa mailan “Lehenengo Emakumea” saria lortu nuen, 2006an nire amak lortua.
2008an, anaiarekin ere parte hartzeko aukera izan nuen, Subaru WRC batean, nire lehen garaipena lortuz. Halaber, Xabi Alustiza pilotuarekin ere Ibiza Junior batean ibiltzeko aukera izan nuen.

3.-Zer sentitzen duzu lasterketetan?eta lasterketetan partaide izan ez bazara, zer sentitzen duzu rally-ak ikustean?

M.A:Nire kasuan, karrera bat ikusten ari naizenean, emozioa sentitzen dut kotxea badatorrela entzuten dudan momentutik pasatu eta berriro ezkutatzen den momenturarte. Oso gustura egoten naiz lagunekin, kotxeak ikusiaz eta leku berriak ezagutuaz.

A.A:Deskribatzeko zaila da, oso subjetiboa baita norberak sentitzen duena. Abiadura, zarata, jendearen animoak...Guzti horrek sentiarazten dizun “zera” asko gustatzen zait, sentsazio ezin hobea. Halaber, momentu askotan, arrisku puntu bat ere somatu arren, hori ere gustuko izaten duzu, horregatik garrantzitsua da arriskuaren eta emozioaren arteko oreka aurkitzea.
Esperientzia txarrak ere izan ditzazkegu, eta noski, sentitutakoa ez da berbera izaten. Hala ere, benetan gustatzen zaidalako sartu naiz saltsa honetan.

4.-Gustatuko al litzaizuke profesio gisa?

M.A:Momentu honetan argi daukat irakasle izan nahi dudala. Ez dut profesiotzat jo nahi, kopiloto edo piloto izatearena. Nahiago dut afiziotzat, horrela bere xarma du, eguneroko errutinan sartuko balitz, berezko duen xarma berezi hori galdu egingo lukeela uste dut.

A.A:Ez, nik profesio gisa nahi dudanerako ikasi egin dut, fisioterapeuta naiz. Automobilismoa afizio bezala, eta aldi berean bizio gisa definituko nuke gehienbat.

5.-Euskal herrian rally zale asko al dago?Jendeak zaletasun handia al du?

M.A:Rally zale asko dagoela nabari da, bai hemengo karrerak ikustean eta baita kanpokoetan ere: Errioxa, Katalunia, Asturias, Kantabria, Madrid... Izan naizen tokietan ikusi izan dudanez, jendea asko mugitzen da, euskaldun ugari eta ikurrinak ere anitz izaten baitira. Nabarmena da jendeak afizio handia duela eta leku batetik bestera mugitzen dela.

A.A:Bai, asko. Gainera ez bakarrik hemengo probetan edota Espainia mailako probetan, baita mundialeko probetan ere. Rallyzaleak txoko guztietan egoten dira, animoak emateko prest.

6.-Arazo asko al dago tarteko rally-etan hasteko?zein?Emakumea izatea oztopoa al da?

M.A:Arazo handiena dirua dela esango nuke. Diru asko behar da karrera batean parte hartzeko. Ez bakarrik dirua, gure kasuan, mekanikaz ez dakigunez, mekanikoak, beharrezko erremintak, kotxea eta karroa zein honentzako gidabaimena duen norbait… Hala ere, niretzat familia ere oztopoa da, ez baitute nahi etxeko alaba bakarra kotxean abiadura bizian ibiltzea eta oso urduri jartzen dira karrera bat ikustera joaten naizenean. Kotxeen hotsak, tronpoak, eskapadak, abiadurak…asko izutzen ditu ama eta amona batez ere. Osabek, izebek, kuadrilako lagunek eta beste hainbat lagunek aldiz, animo asko ematen dizkigute karreraren batean irteteko. Animoaz aparte, diru-laguntzaren bat ere asko eskertuko genuke.

Gaur egun geroz eta emakume gehiago ikusten dira automobilismoaren munduan. Nahia eta baliabideak baldin badauzkazu erraza da oztopo horiek gainditzea, azken finean, emakumeak zein gizonak izan ditzazkeen oztopoak berberak baitira.

A.A:Gehienbat arazo ekonomikoa. Bakoitzak daukanaren arabera ibiltzen da, edo normalean, ahal dena baino pixka bat gehiago gastatu ohi da. Zaila da, eta gehiago gaur egun gauzak dauden bezala ikusita, babesle edo laguntzaileak aurkitzea.

Ez inolaz ere ez, emakumea izatea ez da oztopo. Lehen, arraroa egiten zen, eta “marimutil” esan ohi zizuten. Gaur egun aldiz, geroz eta neska gehiagok parte hartzen dute. Pentsa, nire ama 40 urte inguru zituenean hasi zen parte hartzen, eta beste bat izango balitz bezala tratatu zuten. Emakumeok berdintasuna aldarrikatzen dugu beti, horregatik ez dut uste emakumea izan eta automobilismoan parte hartzean meritu gehiago duenik. Emakumeon eskuetan dago guztienganako errespetua lortzea.

7.-Zein da zuen ametsa?Etorkizunari begira zer?

M.A:Gure ametsa, rallysprint-en batean biok parte hartzea da. Automobilismoari esker ezagutu ginen 2008ko Azpeitiko Ikasberri rallysprint-ean. Hasteko intentzioa badugu ere, nahia eta ezina dugu, diru asko behar baita guk dugun afiziorako.

A.A:Lagun oso onak egin ditut rally munduari esker. Orain dela urte eta erdi inguru, Monika ezagutu nuen, rallyzale amorratua eta karrera guztietan animo asko ematen zizkigun neska.
Orduztik, nire bizitzako pertsona garrantzitsuenetako bat bihurtu da. Automonilismoari esker ezagutu ginela ikusita, biok elkarrekin probaren batean parte hartzea gustatuko litzaiguke. Zaila egiten zaigu amets hori betetzea, arazo ekonomikoak tarteko baitaude.

-Argazkiak: Sut&Blai programakoek erreportaia egin zietenean ateratakoak.

-Erreportaia ikusteko hemen egin klik

Maialen Lujanbio irabazle Bergarako finalaurrekoan

Bergaran atzo ospatu zen Bertsolari Txapelketa Nagusiaren finalaurrekoetako saioan nagusitu zen hernaniarra. Garaipenari esker, azaroaren 29an ospatuko den Donostiako finalaurrekoetarako txartel zuzena lortu du.

Bergaran bildu ziren 1.500 bertsozaleek, Alaitz Rekondo gai emailearen aginduetara,kantuan aritu ziren sei bertsolarien jarduna entzuteko abagunea izan zuten. Zoritxarrez, hainbat pertsonek ezin izan zuten protagonistek jarritako giroaz gozatzeko parada izan, sartu ezinik gelditu baitziren.

Saioan, Maialen Lujanbio gailendu zen 708,5 punturekin. Bigarren postua, Aitor Mendiluzek lortu zuen 680 punturekin. Hirugarren aldiz, Beñat Gaztelumendi gelditu zen 644,5 punturekin.Jon Martin, laugarren gelditu zen, 619 punturekin.Bostgarren eta seigarren postuak berriz, Etxahun Lekue eta Fredi Paiarentzat izan ziren, 608,5 eta 596 punturekin hurrenez hurren.

Iturria: http://www.txapelketanagusia.eu/

Nekez uzten du zuhaitzak bere lurra...

Telebistatik begirada kendu, begiak itxi eta entzun berri dudan hitz multzo horretan murgiltzen saiatu naiz, berba ederren artean igeri. Esaldi sakona benetan eta aldi berean, egia guztiz dioena. Momentu horretan burura etorri zait telebistako kazetari hark esaldi horrekin isladatu nahi izan duen benetako egia, errealitatea. Esaldiak barrena astindu didanez, luma eta paper bat hartu eta idazteari ekin diot, idatzitako hitzek egia aitor diezaioten elkarri.

“Nekez uzten du zuhaitzak bere lurra..” entzun eta berehala, burura etorri zaizkit beste zenbait herrialdetatik datozen etorkinen irudia. Egunetik egunera, gehiago dira beren lurra utzi eta beste leku batera jo behar izaten dutenak, beren jaioterrietan ez baitute bizitza aurrera ateratzeko modurik. Zenbait arrazoi ezberdin egon baitaitezke ere, normalean, emigranteari goseak zein miseriak bultzatzen dio bere jatorrizko lurra uztera. Gainera, askotan lan eza anitz hedatua dagoenez, lana aurkitu nahian industria nagusi den hiriguneetara joan ohi dira.

Gaur egun, Euskal Herria, etorkin askoren gotorleku bilakatu da eta kultura anitzen ezkutaleku. Lehen, Euskal Herrian, gazteleraren erabilera euskararen erabileraren gainetik zegoen eta orain jadanik, hizkuntz berrien presentzia dago: errumaniera, arabiera,... beste hizkuntzen artean.

Harira bueltatuz, esan beharra dago, etorkinen lekualdatze horietan samina dela nagusi, zure lurra uztearen sentimendua gailentzen baita denaren gainetik. Hor doaz denak, bizimodu berri baten bila, zoriontasunaren bila, zoritxarra lagun eduki izanaren penaz. Paradisua aurkitzeko grinekin eta tristura guztiak lurperatzeko asmoz. Ezezagun den lurralderantz bidaiatuz, esperientzia berrien bila.

Ondoren, nire gogoetatxoa amaitutzat eman eta begiak itxiz ametsen munduan murgiltzen joan naiz, iluntasunean kulunkan... Hitzak elkarren ondoan jarriz ondorengo testua osatzen joan naiz: “Sustraiak tinko ditu lotuak lurrera zuhaitz indartsuak. Naturako irudi, ingurunearen babesle. Tristea da agur esatea, lurralde bat utzi eta ihes egitea. Bizimodu kaxkarraren adierazle, sufrimenduaren adibide. Errealitate krudel basati baten jabe. Urrutira, zoriontasuna topatu nahian...”

Zuhaitzak aldiz,gizakiok ez bezala, nekez uzten du bere lurra, irmo eta firme baititu lotuak bere sustraiak Ama Lurraren babesean.

Zinebi, iristear dago

Zinebi, Bilboko Zine Dokumental eta Laburmetraien Nazioarteko Zinemaldia, azaroaren 23tik 28ra ospatuko da. Jaialdiari hasiera eman aurretik, doaneko zenbait jarduera eta ekimen ofizial antolatu dira, jendeak parte har dezan. Ekintza hauek Zabalgunean izango dira, den-denak doanekoak, guztion elkartzea, hausnarketa eta dibertimendua xede dutelarik. Ekintzak, azaroaren 11tik 21era izango dira.

Ibone Bengoetxea,Kultura eta Hezkuntza zinegotzia, eta Ernesto del Rio, Zinebiko zuzendaria, izan dira Pre-Zinebiren bigarren edizioaren aurkezpenean. Bertan, Bengoetxeak garbi utzi du, Pre-Zinebi, "geroago etorriko diren ideien, jardueren eta lanaren hitzaurrea" izango dela. Beraien asmoa, Bilboko jarduera kultural eta ekonomikoaren eragile nagusia izatea lortzea da.
Ostegunean, hilak 12, "Gidoi Faktoria Eiken-EITB. Gidoiaren espazioa" izeneko proiektuaren edizio berri bat egingo dute. Del Riok azaldu duenez, proiektuak, ikusentzunezko gidoiaren profesionalak heztea du helburu.

Etorkizuneko errealizadoreek ere, beraien txokoa izango dute zinema eskolen arteko topaketetan eta 2008-2009 ikasturtean egindako lanak aurkeztu ahal izango dituzte. Horregatik, zinema-unibertsoan parte hartu nahi duten gazteentzat "urrezko froga" izango da.
Zinebi-Express lehiaketa arrakastatsuak ere, bigarren edizioa izango du aurten, azaroaren 14an hain zuzen ere. Horretarako, parte hartu nahi duten gazteek, 48 ordutan gogor lan egin beharko dute eta asteleheneko 20:00ak baino lehen beraien lanak aurkeztu beharko dituzte, Bilboko Zabalgunean. Gaia librea izango da, beti ere, Bilbo hiria beraien lanetan aintzat hartuz.

http://www.zinebi.com

1.Praktika: Irratiko albistea

Hona hemen link-a:

http://www.goear.com/listen/42dcadd/Audio-lana-

Euskararen erabilera areagotzeko planak lau urte egin ditu

Illatiren eta Udalaren ekimenez sortutako plana da. Herriko esparru guztietara iristeko helburua du, beti ere, euskararen erabileran dauden hutsuneak antzeman eta horiei aurre egiteko neurri egokienak bideratzeko. Herritar talde batek parte hartu du bi eragile nagusiekin batera, bizpahiru aldiz hilean behin lanerako elkartu den Jarraipen Batzordean. Batzorde horretaz gain, beste hiru azpi-batzorde ere izan dira, komunikazio gaiak, immigrazioa eta komertzioetako ekintzak bideratzeko.

Illatik garbi dauka Idiazabal herri euskalduna dela, hori nabarmena da. Ez hori bakarrik, badaudela herriko hainbat sektore euskaraz naturaltasunez hitz egiten dutenak. Eta hori ongi azpimarratu behar da. Dena den, badaude hainbat alderdi zaindu beharrekoak, gaztelania nagusitzen delako horietan.

Zergatik behar du euskarak bere egoera hobetzeko plana? Illatik hori ere argi du bere sorreratik. Euskara eta gaztelania dira herriko hizkuntza nagusienak (ez dira bakarrak), baina euskara hizkuntza minorizatua izanik, arreta berezia behar du, bestela gaztelania gailenduko litzateke. Eta hori ez da norabide ona, hizkuntza “handiak” bere esparrua oraindik eta gehiago zabalduko lukeelako eta ondorioz, “txikia”k okerrera egingo lukeelako.

Hizkuntza guztiek daukate bizirauteko eskubidea eta hiztunok ere horien beharra daukagu gure nortasuna eta izateko nahia garatzeko. Horiek biak nahikoa arrazoi dira euskarari Idiazabalen ere arreta berezia eskaintzeko, bai Batzordean lanean aritu diren bolondresek, bai Illati eta baita Udalak ere. Beraz, azken urte hauetan Euskara Planarekin egindako lanak ez dira alferrikakoak izan, emaitzak ikusi ditugulako, bai komertzioetan, bai Udalean bertan, bai elkarteetan…Aldaizek egiten duen lana euskararen normalizazioan ere txertatzen dugu, nahiz eta Planetik “at” egon. Aldaizek bere lana egiten du herritarrek euskaraz irakurtzeko ohitura eta gaitasuna areagotu dezaten. 2009an egindako ikerketako emaitzek hori erakutsi digute. Hortaz, orain, lehentasunak birdefinitu eta hurrengo fasean sartzeko garaia heldu da. Illatik bere ekarpena egiten jarraituko du.